"ในขณะที่โลกหมุนไป บางครั้งผู้คนก็เหน็ดเหนื่อยกับการดำรงชีวิตดุจดังหนู วิ่งวนในทางคดเคี้ยวที่หาทางออกไม่ได้

ในยามเช้าที่มีแสงอาทิตย์รำไรลอดส่องออกมาจากภูเขา ผู้คนกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งหยุดการวิ่งภายนอกเพื่อดำรงอยู่ในความสงบนิ่งภายใน

แม้เป็นเวลาสั้น ๆ ความสงบนิ่งนั้นเป็นโอสถอันวิเศษที่บำรุงธาตุทั้งห้าที่ประกอบเป็นกาย เกื้อกูลให้ลมทั้งห้าดำรงอยู่อย่างสมดุลที่จักระทั้งห้า

ในชั่วเวลานั้น จิตของเรากลายเป็น “ทิกเล่” หยดธรรมชาติดวงเล็ก ที่รวมเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ เอาไว้ทั้งหมด ทิกเล่นี้อาศัยอักขระศักดิ์สิทธิ์แห่งตรีกายของพระพุทธเจ้าเป็นที่พักพิงเดินทางไปพร้อมกับลมแห่งปัญญาที่เป็นปราณบำรุงชีวิต เข้าออกไปตามช่องลมปราณที่กำหนดอย่างชัดเจน จนไม่มีพื้นที่สำหรับการคิดวอกแวก สร้างเรื่องราว

ณ ขณะนั้น จึงไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีเพียงกาลปัจจุบันที่ทิกเล่อันเป็นสมาธิหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับลมเดินทางไปในช่องลมปราณที่ตั้งมั่น

เป็นดังวัฏจักร แห่งชีวิต ในท่ามกลางสรรพเสียงแห่งความยินดีปรีดาของเหล่านก ความกว้างใหญ่โปร่งสบายของอากาศเบื้องหน้า และความเบิกบานเปี่ยมไปด้วยความหวังของยามเช้า..."

- อ.กฤษดาวรรณ (เกซัง ตาวา)